Een flesje bronwater, misschien?' vraagt de eigenaar van het deftige restaurant in de binnenstad van Middelburg. We zitten aan een van zijn tafeltjes, klaar voor wat hopelijk een geweldige maaltijd zal warden. De recensies waren veelbelovend. Ik wil hem vragen om een karaf kraanwater, maar mevrouw Man van de Wereld besluit al: plat, alstublieft. Terwijl de man wegbeent naar zijn keuken, besluit ik om bij zijn terugkeer toch even te vragen waarom kraanwater kennelijk geen optie is. Je hebt mensen die zweren bij flessenwater op tafel, het liefst van een Echt Merk. En je hebt mensen voor wie een glas kraanwater prima volstaat. In eigen land behoor ik zonder twijfel tot de laatste categorie. Kraanwater in Nederland is van zeldzaam hoge kwaliteit. Daarom heb ik altijd een beetje medelijden met de horecamensen die hun geld moeten verdienen met het water dat ze bij hun gerechten en hun wijnen serveren. De man hoort mijn bezwaar beleefd aan, meldt dan dat ik niet de enige ben met dat soort vragen en stelt vervolgens dat hij 'als mensen aandringen' best bereid is om een karafje te vullen. Ik wil nog toevoegen dat ik in de chicste restaurants in Parijs, New York en Dubai kraanwater kreeg zodra ik daarom vroeg, maar ik bedenk me: zo werkt het hier, niet zeuren. We eten uitmuntend. Onze gast-heer legt bij elke gang opnieuw even enthousiast uit wat zijn equipe heeft bedacht; voldaan lopen we uren later terug naar ons hotel, even verderop. Een statig gebouw is dat, met een grote koperen plaat aan de deur.
Bij binnenkomst zien we de eigenaresse van het hotel. Ze had ons een compliment gemaakt toen we onze keuze voor het restaurant eerder die avond met haar deelden. Nu staat ze in gedempt licht achter haar fraaie bar als we aanmonsteren: 'Hoe was het?' We steken de loftrompet, ik laat mijn bedenkingen over het water vanzelfsprekend achterwege. Dan stelt ze opgewekt de vraag. `Water mee naar de kamer?' Sprakeloos kijk ik naar mevrouw Man van de Wereld, maar die zit niet in het complot. Als we zeggen dat we wel een flesje mee willen, reikt ze naar een verborgen plank en haalt daar een glazen fles uit. Een lege fles. Ze zwaait hem behendig onder de kraan, vult hem en houdt hem ons voor. `Alsjeblieft, geniet ervan!' Een hotel naar mijn hart: chic met gewoon water.
